Λι και Νι

Άφησα.

Πιέθανι ου άντρατ’ς κι την άφ’κι μαναχήτ’ς.

Λεπτά κλαριά. Μεταφορικά τα πολύ λεπτά πόδια.

Φάει μάνα’μ απ’όχ’ς κάτ’ πουδαράκια σα τσάκνα!

Χαρτοπαίγνιο, το εικοσιένα.

Πάμι στου καφινείου να πιέξουμι κανά στούκ’;

Έδαφος με χαμηλά πουρνάρια.

Ιέβανα παγάνες για τς’ λαγοί, σακάτ στη ρουπακιά, μπάκαι τς’ τσακώσου τς’ κιαρατάδις.

Χώμα.

Τι κατάλαβι κι αυτός; όλου δ’λειά δ’λειά, πιέθανι κι τούν ιέφαγι του μαύρου του χούμα.

Χαμηλό ύψωμα γής για κεκλιμένες καλλιέργειες για να συγκρατείται το χώμα.

Ιέσπασι του κάρου κουντά στούν όχτο, τ’ άφ’κα αδικεί κι σκώθ’κα κι ιέφ’κα.

Φοράω παπούτσια.

Αϊτι πουδές’ να προυκάν’ς για τς’ δλειές γιατί του πάει για βρουχή.

Ερείπιο.

Πιέθαναν οι γουνίδεσ’τ κι του σπίτιτ’ς ιέγινε έρμου κι ρ’μαδιακό.

Πιπίλα.

Βάνε του ραγουβύζ’ στού μ’κρό, δε τ’ ακούς απ’ πλάνταξι;

Τα αιγοπρόβατα.

Πάαινε να μάεις τα πράματα, κι κλείσι καλά την αμπάρα μη λακίσ’νε.