Λι και Νι

Κοιτάζω.

Τι μι τράς ιτσά; μπάκαι δε μι ξιέρ’ς

Κουμαντάρω κοπάδι ζώων, είτε τα μαζεύω είτε τα διώχνω.

Σαλάγατα τα γίδια κι τα πρόβατα.

Κάθομαι κάπου απρόσσκλητος με άνεση και αναισθησία.

Τι μού ρθες κι μ’ θρουνιάσκις ιδώ; σι κάλισι κανένας;

Μασάω.

Τι ματσαλάς ιέτ’ς κλείστου του στόμα’ς.

Αυτός πού έχει πεταχτά αυτιά.

Μωρέ τι καρλαύτ’ς είνι αυτούνος;

Δένω κόμπω.

Τι του κουμπόθιασις ιέτ’ς; ιέλα κι ξικουμπόθιαστου τώρα.

Καλύτερα.

Κάλιου να πέθινα παρά αυτό απ’ όμαθα.

Γέρνει.

Αγιέ’μ βαίζ’ τού μπαούλου ιέτς απ’ του φόρτουσις απάν στού γμάρ.

Φορτώνομαι.

Ζαλώθκα τα ξύλα στη πλάτη’μ κι πήρα τούν κατήφουρου.

Μουγκός.

Τίποτας μούτο μι πέρασις κι δε θα πω κβέντα απ’ αυτά απ’ γλέπου;